Nazwa – pliszka górska – może mylić. Ważniejsze dla niej od wzniesień terenu są wartkie i płytkie strumienie.
Pliszka górska (Motacilla cinerea) wbrew nazwie, do życia szuka nie tyle samych wzniesień terenu, co wartkich, płytkich strumieni, dużej ilości pokarmu oraz odpowiednich miejsc na gniazdo. Dlatego gatunek ten cechuje silnie zróżnicowany i porozrywany zasięg, a obecny obraz rozmieszczenia stanowisk lęgowych pliszki górskiej na terenie Ziemi Łódzkiej wskazuje na wybitnie nierównomierne rozmieszczenie gatunku. Wpływ na to może mieć m. in. zróżnicowana dostępność odpowiednich siedlisk lęgowych w warunkach regionu. Na Ziemi Łódzkiej są to przede wszystkim niewielkie lub średniej wielkości, płytkie cieki o dobrze rozwiniętej linii brzegowej, zalesionych brzegach z powalonymi drzewami, konarami i wynurzonymi kamieniami w nurcie. Rzeki te nie muszą mieć charakteru górskiego lub podgórskiego. Warunkiem koniecznym do gniazdowania są niewielkie budowle hydrotechniczne jak mosty i jazy. Zalecenia do czynnej ochrony miejsc lęgowych pliszki górskiej znalazły się w Czerwonej Księdze Ptaków Ziemi Łódzkiej, a gatunek z racji bardzo niskiej tu liczebności został zakwalifikowany do kategorii EN (zagrożony). Problemem dla pliszki górskiej jest dostępność dogodnych dla zbudowania gniazd na ciekach, z których na dodatek mogą bezpiecznie wylecieć młode, jest bardzo ograniczona. Obiektów tego typu jest stosunkowo niewiele. W przypadku części mostów i jazów miejsca, w którym pliszki górskie mogą umieścić gniazdo są, ale te z kolei mogą łatwo penetrować drapieżniki.
Doskonałym rozwiązaniem w zakresie aktywnej ochrony miejsc lęgowych pliszki górskiej jest umieszczenie w obrębie obiektów hydrotechnicznych skrzynek lęgowych o odpowiedniej konstrukcji.
Fundacja Pangolin korzysta z tego doświadczenia, finansuje zakup i montaż takich skrzynek, a tym samym umożliwia wzrost liczebności pliszki górskiej w województwie łódzkim.
